Zmarł Jerzy Dziedzic - lekarz, wieloletni dyrektor szpitala

Limanowa. W wieku 78 lat zmarł lek. med. Jerzy Dziedzic, długoletni dyrektor Szpitala Powiatowego w Limanowej.

Jerzy Dziedzic był lekarzem medycyny, specjalistą chirurgii dziecięcej z Krakowa, kawalerem maltańskim. - Był lekarzem cenionym i oddanym chorym, człowiekiem o wielkim sercu oraz wrażliwej na cierpienie i krzywdę ludzką duszy - wspomina Jerzego Dziedzica szpital.

Zmarł 28 czerwca w wieku 78 lat. Msza Św. Żałobna odprawiona zostanie w Bazylice Matki Boskiej Bolesnej w Limanowej 2 lipca o godzinie 16.

Prochy zostaną pochowane na cmentarzu Parafii Najśwęszego Salwatora w Krakowie 3 lipca o godzinie 12.

Z Limanowszczyzny do krakowskiego magistratu Chórzystka, wolontariuszka, młoda malarka, pomocnik kupców. Kim były ofiary sobotniego zamachu?

***
Jerzy Dziedzic urodził się 19 kwietnia 1937 roku na Kresach w Borszczowie k. Tarnopola jako syn Karoliny z Gandurskich i Stanisława Dziedziców. Jako dziecko przeżył zsyłkę na Sybir, potem półtoraroczny pobyt we Lwowie i odbytą w beczce po benzynie podróż do Krakowa, gdzie jego rodzina na nowo połączona (ojciec, oficer Korpusu Ochrony Pogranicza, odnalazł się po czterech latach) stworzyła drugi dom. Odbywszy tamże w przyspieszonym trybie naukę w szkole podstawowej, zdał następnie maturę w Gimnazjum B. Nowodworskiego.

W 1961 ukończył studia w Akademii Medycznej w Krakowie i rozpoczął pracę w Szpitalu Pow. w Bochni, Obwodowej Przychodni Przemysłowej w Nowej Hucie i tamtejszej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej. Był również kier. nowohuckiego Wydziału Zdrowia. Pracując na Oddziale Chirurgii Dziecięcej Szpitala Specjalistycznego im. S. Żeromskiego w Krakowie uzyskał II st. specjalizacji i odbył praktyki w najlepszych ośrodkach Wrocławia, Poznania i Warszawy.

Z Limanowszczyzną zetknął się jako student dorabiający na letnich koloniach, a Limanową pierwszy raz odwiedził w 1963, będąc w wojsku w słynnych „czerwonych beretach” VI Pomorskiej Dywizji Powietrzno-Desantowej. Także jako lekarz wojewódzki złożył podpis zatwierdzający budowę limanowskiego szpitala.

Dyrektor Zespołu Opieki Zdrowotnej w Limanowej 1.08.1978-6.06.1991 (powołany w wyniku konkursu, przeprowadzonego jesienią 1978), kierował przez 13 lat nowym szpitalem, następnie prowadził Oddział Chirurgii Dziecięcej; swoim osobistym zaangażowaniem przyczynił się do rozwoju bazy i podniesienia poziomu oraz zakresu udzielanych świadczeń leczniczych.

W 1987 stworzył i w l. 1987-1999 prowadził Ośrodek Leczenia Oparzeń, który spieszył z wysoce specjalistyczną pomocą mieszkańcom całego b. województwa nowosądeckiego. Wprowadził nowe techniki leczenia dokonując przeszczepów, co dawało doskonałe efekty, a pacjenci nie musieli być transportowani do śląskiego ośrodka oparzeń. Współzałożyciel w l. 70. koła Tow. Krzewienia Kultury Fizycznej w szpitalu i prężnego Ogniska Sportowego „Vena” przy ZOZ, które istniało do 1989 (zawody, wypożyczalnia sprzętu, zawiązane przy okazji przyjaźnie i ściganie się z pasjonatami czynnej rekreacji z podobnych ognisk sportowych przy szpitalach w kraju i za granicą, tj. w tym przypadku na Słowacji i Węgrzech). Patronował Klubowi Hon. Krwiodawstwa PCK i uhonorowany został za popularyzację tej idei Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Od lat związany z Automobilklubem Podkarpackim, wspomagał m. in. XII Ogólnopolski Zlot Ratowników Drogowych w Limanowej w 1987.

Zamiłowany w sporcie, uprawiał prawie wszystkie dyscypliny, pływał zawodniczo i opiekował się limanowską drużyną koszykówki. W jego sportowe ślady podążyli synowie: Paweł i Andrzej (fizjoterapeuta z zawodu).

Będąc na emeryturze, zajął się rzeźbą i opracowaniem historii limanowskiego szpitala.

Wyróżniony 16.10.1997 odznaką Za zasługi dla miasta Limanowej.

(Biografia pochodzi z Księgi Limanowian autorstwa Elżbiety Wojtas-Ciborskiej, fot. Archiwum Szpitala Powiatowego w Limanowej)